2012’nin son yazısı: “Hadi bana eyvallah!”

Yılı bitiren yazılara inanmam.

Yıl sonu değerlendirmeleri zorlama gelir.

İki liste arasında kaldım mı cereyan yapar, sırtım başım tutulur.

Gereksiz samimiyetler, suyunun suyu vampir filmi izlemişim etkisi yaratır.

Kibire, kibritle yürüyesim var.

Tek kaşı kalkmış kişinin, kafasına kravat bağlayıp kemerine rakı kadehi sıkıştıran adamdan pek farkı yok gözümde.

Metroyu hep kılpayı kaçırdım. Sonraki tren ne zaman gelir bilemem? Gelmezse gelmesin, yürümeyi severim zaten.

Ekmeği yemeğin suyuna banmadıktan, şamandıra yapmadıktan sonra ne anlamı var sofrada oturmanın? Ekmek bulana ne mutlu.

Ne işler yaptım, ne insanlar tanıdım. Bazen kalabalık, bazen tenhaydım.

Bir odada yaşadım. Odanın darasıyla tartıldım, terazisi hırsı olanlarca.

Ben teraziyle çıkmadım yola, göz kararı attım her adımı.

Küfür ettim. Küfür gibi yaşamaktan iyidir.

Dedikodu edene, edip de sonra yüze gülene, gülüp de yine gömene, gömüp de duasında gözyaşı dökene… Neyse, küfür bile az kimi zaman.

Sulu sepken geldim kimine; cevabı cebimdeki mektuptadır, kimse sokamaz o cebe elini.

Sustum. Kendime bile sustum. O kadar sustum ki herkes durmadan konuştuğumu sandı.

Çenem düştü, ne diyeyim? Yine de dert değil, konuştuğumdan çok okudum; yeter bu bana.

“Sen hiç üzülmez, hep böyle güler misin?” dedi kimileri, Açıktan yavşak demeye korkanlardır uzun cümle kuranlar. “O kadar üzülüyorum ki halinize, gülmekten katılıyorum,” demedim.

Ben ne dersem diyeyim bir yıl daha bitti. Takvime bağlı yaşamadım,  zamanın cetveliyle dayak yemişliğim var ne de olsa…

“Bir arkadaşa bakıp çıkacağım,” diye girdim dünyaya, o arkadaşı bir türlü göremediğim için dolaşıp duruyorum ortalıkta.

Bu yıl da bitti. Önümüzdeki yıllara bakacağız.

Hadi bana eyvallah!

Yorumlar (16)

Seneye görüşürüz o zaman 🙂

Yekta Kopan "kişisel" vedalar da etse, artık "edebiyata" mal oluyor bana göre.. Çocukluğumun "Güçlü Şirin"i ne kadar güçlü bir yazar oldukça, ben de o kadar sevindirik oluyorum 🙂

Sevgiler..

İyi yıllar..

"Öyle ketumum ki artık kendime bile anlatmıyorum."
"Sustum. Kendime bile sustum. O kadar sustum ki herkes durmadan konuştuğumu sandı."

Bundan başka söylenecek ne var ki?

Okuduğum en Iyi cümleler.

Yeni yılda da güzel öykülerinizi bekleyeceğim…Yazılarınızı okuyacağım…Buram buram sanat kokan proğramınızı zamanım elverirse yine izleyeceğim…
İyi ylaılr dileklerimle mutlu kalın.

elinize yüreyinize neyse işte iyi ki de okumuşum senenin son yazısını.

Bir kaç hafta önce yazdığınız bir yazıdan sonra Pal Sokağı Çocukları'nı yeniden okudum. Bir yetişkin olarak ilk kez… İnsandan umudumu kesmek istemiyorum. Bir yerlerde Boka, Nemecsek gibilerinin olduğuna, olacağına inanmak istiyorum. Adalet, vicdan, sadakat… Neden olmasın?

NE GÜZEL Bİ YAZI OLMUŞ BU BÖYLE NE KADAR ÇOK KENDİNDEN ŞEY BULUYO İNSAN ELLERİNİZE SAĞLIK

İYİ YILLAR

"Takvime bağlı yaşamadım, zamanın cetveliyle dayak yemişliğim var ne de olsa…
"Bir arkadaşa bakıp çıkacağım," diye girdim dünyaya, o arkadaşı bir türlü göremediğim için dolaşıp duruyorum ortalıkta."

çok güzel…

iyi yazmışsın hafız

Yekta Kopan önümüzdeki yıl da, sonraki yıllarda da yazsın. hep hep hep yazsın…

sevgiler…

Tam düşüncelerimi anlatan güzel bir yazı olmuş. O kadar kutlamalar oluyor, hindi katliamı oluyor vs vs.

E peki değişen ne? Sadece bir rakam.

Neyse. 2013'de de sık sık yazmanız dileğiyle.

Yeni yıla girdik… Ama ne var ki.. Tas aynı hamam hep aynı… Yine madenciler ölüyor.. Yine zamlar yine .. :))

Yeni yıl kayıplarla başladı ama sizin gibi güçlü yazarları okudukça umut hep var diyorum 🙂 Hep gülümseyin siz sıcacık, baktıkça içimiz açılsın, hep yazın siz samimi, okudukça düşünelim… Hep olun hayatımızda sesinizle, öykülerle..

bir yorum bırakın